من انسانم ….

همیشه احساس میکنم که دنیای اطراف ما زنده هست. خورشید، ماه، درختان، حیوانات، همه و همه یه جوری زنده هستند. خورشید که بالا میاد، با خودش دنیایی از امید رو به همراه میاره. شبها ماه، سرزمین رویاها رو با خودش میاره. وقتی تو جنگل راه میری، جریان زندگی رو تو خونت حس میکنی. وقتی صدای بلبل ها رو میشنوم که دارند آواز میخونند، دلم میخواد بشینم و فقط گوش کنم. دلم میخواد دراز بکشم و ستاره ها رو ببینم. این همه قشنگی برای کیه؟ خوب معلومه برای کیه… برای من و تو دیگه.
به یه چیزی اعتقاد دارم، اعتقاد دارم که تو هستی که، به اینا حرکت میدی. اعتقاد دارم این تویی که، این جریانات رو خلق میکنی. این تویی که، به خورشید میگی بدرخش، به خورشید میگی گرما بده. اعتقاد دارم آواز عاشقانه بلبل، ندای درونی تو هست که از دهان بلبل خارج میشه.  اگه تو نخوای، دیگه بلبل نمی خونه. این تو هستی که، مسیر حیات رو در طبیعت برقرار میکنی. این تویی، که با روحت  به خورشید و ماه و گربه و جوجه رنگی … جون میدی. تا هر قت که دلت بخواد، این منبع حیات در تو هست. ما انسانیم، ما خالقیم، ما شگفت انگیزیم. ما منبع حیاتیم. ما تافته ای جدا بافته ایم.

رونوشت به یک دوست که خودش میدونه کیه
پ.ن: عکس بالا توسط Noël Zia Lee گرفته شده.