یک نیاز….

چه حس غریبیست این تقاضای ارتباط. آنگاه که دلت، در آرزوی برقراری رابطه ساده ای با دیگری، به لرزه می افتد. آرزو می کنی که ای کاش کسی بود و تو را می شنید. آنگاه که از تنهایی می گریزی و از خانه بیرون میزنی. آنگاه که میفهمی، به تنهایی کافی نیستی!
حال می فهمم که چرا هنرمندی، روزها، ماه ها و چه بسا سالها از عمر خویش را، به پای نقاشی، موسیقی و یا شعرش می گذارد.
نمی دانم که او به دنبال چیست یا کیست، یا چه می خواهد بگوید؟
اما می پرسم که ما را چه می شود آنگاه که، نوشته ای دلنشین می خوانیم، آنگاه که به قطعه موسیقی ای دلنشین گوش فرا می دهیم.
مگر آن نوشته، آن موسیقی، آن نقاشی، از کدامین عالم آمده که اینگونه  ما را با خود همراه می سازد؟ بی هیچ مقاومتی ….  انگار که دلت مدتها در انتظارش بوده. چرا اشک در چشمانت ظاهر می شود؟ چه نیازی است که ما را اینگونه به هم پیوند می دهد؟ گاه گاهی که یک دوست، درکنارت می نشیند، نگاهی کوتاه بر او می اندازی و بغض، گلویت را می فشارد. چه رازی است در پس این پرده، که گاهی اوقات، کلمه ای در دهان نداری، اما دلت می خواهد با چشم هایت با او صحبت کنی.  این چه نیازی است؟ مگر من و تو از کجا آمده ایم؟ کجا هم دیگر را دیده ایم که این چنین بی قرار، در پی ارتباطی ساده هستیم، به دور از تمام تشریفات و قانون ها، …
این چه نیازیست و چه زبانیست که همه آن را می فهمند، از کودکی که تازه متولد شده و با نگاه های معصومش، همه را به سوی خود می خواند، تا پیرمردی که در گوشه ای از پارک، روی نیمکت، با چشمانش تو را به هم صحبتی دعوت می کند. مگر ما در آیینه وجود یکدیگر، چه چیز را میبنیم  که اینگونه ما را به سوی همدیگر می کشاند؟
شاید شریعتی هم که می گفت: » چه لذتی شدیدتر از اینکه، یکی حرفی داشته باشد و کسی را هم داشته باشد که بفهمد.» در پی بر آورده کردن همین نیاز بود.